الف لام میم
ادبي
دختركم! لبخند بزن جهان به كام توست دم دم دم...مي دوي، جهان در امتداد بازوانم آغوش مي شود آه... زيباييت خشكسالي را قابل تحمل مي كند ومردان خسته رابه خانه باز مي گرداند ☼ ببخش پرندگاني كه در تو به دنبال لانه مي گشتند وپيشگويان مهاجر كه چشمهايت دوسنگ سياه جادو را به گيسوان زنان آبستن گره زدند واولين جنگ هاي تاريخ، درگرفت ببخش دخترم ☼ ادامه سيب درتوست ادامه بوسه وقتي كه سايش لبهايم روي گونه هاي كوچكت ما را به آتش بسي طولاني خواهد برد ومردم براي دوست داشتن فرصت ترديد هاي اندك را خلاف تمام عقربه ها كوچ مي كنند □□ شك مي كنم نيمه دوم جوزاست نقاشي هايت را به ديوارها وپرده ها سنجاق كرده ام ورطوبت مطبوع زمين يونجه هاي چند ساله را بي تاب كرده است براي بوسيدنت تمام فصل هاي سال پا به پا شده ام بي آنكه چيزي درتو عوض بشود فرقي نمي كند به سلامتي... بنوش مداد رنگي هاي جويده شادابت مرا مست مي كند وسرنوشت جهان در آفتاب پيشانيت رقم مي خورد توهميشه كار مي كني صبح تا شب ومي گويي - :˝هنوز يكشنبه نيست˝! ومن مي خواهم هر روز يكشنبه باشد وقتي كه دوروبرت پرسه ميزنم وتو سرت را توي كتاب وكاغذهايت برده اي وقتي كه دامن كوتاه صورتي ام را مي پوشم وآن اسپري را كه بوي زردالوي رسيده دارد مي زنم وتو هنوز حواست به من نيست وقتي كه روبرويت راه مي روم وآواز مي خوانم در را بهم مي زنم،محكم... وبرايت آبميوه مي آورم وتو هنوز سرت توي كتابهايت است يعني... يعني به من نگاه كن يعني دوست دارم بشينم روي زانوهايت لپهايت را ببوسم يكي من خوب... حالا يكي تو يعني مي خواهم ازتو بالا بروم وروي شانه هايت بلند ترين شعرم را بخوانم حالا تو بگو وقتي كه مدام مشغولي كار مي كني وسرت با نوشتني ها وخواندني هايت گرم است يعني چه؟... جوزا 87 غروب
| Design By : Night Skin |
